Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011




ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ

Πρόσωπα:


1.Αξιωματικός
2.Λοχίας

3.1ος Φαντάρος

4.2ος Φαντάρος

5.3ος Φαντάρος

6.4ος Φαντάρος

7.5ος Φαντάρος

8.6ος Φαντάρος

9.8ος Φαντάρος

10.                  Ελληνοπούλα
11.                  Ελληνοπούλα
12.                  Ελληνοπούλα
13.                  1η Νοσοκόμα
14.                  2η Νοσοκόμα
15.                  3η Νοσοκόμα


16.                  Ιταλός στρατιώτης
17.                  Ιταλός στρατιώτης
18.                  Ιταλός στρατιώτης
19.                  Ιταλός στρατιώτης



 



Αξιωματικός: Εδώ, παιδιά, σ’ αυτά τ’ απάτητα βουνά της Πίνδου, μας έταξε η πατρίδα να πολεμήσουμε το στρατό του Μουσολίνι. Θα συναντήσουμε δυσκολίες πολλές.

Όλοι: Το ξέρουμεεεεεεεεεε.

Αξιωματικός: Θ΄ αντιμετωπίσουμε την αεροπορία των ιταλών, το βαρύ τους πυροβολικό.

Όλοι: Δεν τους φοβόμαστεεεεεεεεε.

Αξιωματικός: Στον πόλεμο, ένα είναι το πιο δυνατό όπλο: Η ΨΥΧΗ. Κι αυτή, την έχουμε εμείς οι Έλληνες και όχι οι ιταλοί. Ζήτω η Ελλάδα μας.

Όλοι: Ζήτωωωωωωωωωωωω.

Αξιωματικός: Πάρτε μια ανάσα, γιατί σε λίγο μπορεί ν’ αρχίσει η επίθεση. Εγώ πάω να επιθεωρήσω τις άλλες ομάδες. (Προχωρεί, γυρίζει το κεφάλι και λέει):
Και μην ξεχνάτε, οικονομία στα πυρομαχικά.

Λοχίας: Μην έχετε έγνοια κύριε ανθυπολοχαγέ. Τα παιδιά εδώ, δεν αστοχούν. Κάθε βόλι και κεφάλι.
(Γυρίζει στους φαντάρους).
Από που είστε ρε παιδιά;

1ος Φαντάρος: Από Αθήνα.

2ος Φαντάρος: Από Κρήτη.

3ος Φαντάρος:  Πελοπόννησο.

4ος Φαντάρος: Μακεδονία.

5ος Φαντάρος: Επτάνησα.

6ος Φαντάρος: Εγώ είμαι απ’ τη  Θράκη. Εσείς κυρ λοχία, από που είστε;

Λοχίας: Εγώ είμαι από την Κύπρο. Είναι κι’ αυτή σκλαβωμένη στους Άγγλους και ζητά τη λευτεριά της.


1ος Φαντάρος: Κυρ λοχία, κυρ λοχία. Κάτι ακούω.

2ος φαντάρος: Μέσα στους θάμνους , διακρίνω στρατιώτες να κινούνται. Να τους. Μας πλησιάζουν.

Λοχίας: Μην πυροβολήσετε. Περιμένετε να πλησιάσουν κι άλλο. Οικονομία στα πυρομαχικά. Κάθε βόλι και κεφάλι.  (Λίγη πάυση). Έτοιμοι παιδιά, ΠΥΡ.

Όλοι: Απάνω τους. ......ΑΕΡΑΑΑΑΑΑΑ....

3ος φαντάρος: Πάει ο πρώτος.

4ος φαντάρος: Πάει κι ο δεύτερος.

5ος φαντάρος: Τον πέτυχα στον ώμο.

6ος φαντάρος: Κι εγώ στον πισινό.
7ος φαντάρος: Φεύγουνε.

Λοχίας: Εφ’ όπλου λόγχη.

Όλοι: Απάνω τους ....... ΑΕΡΑ.......
(Φεύγουν όλοι εκτός από τον 7ο φαντάρο που πληγώνεται).

1η νοσοκόμα: Αδελφή, έλα εδώ. Είναι ένας φαντάρος τραυματισμένος. Στο μπράτσο τραυματίστηκε. Δεν φαίνεται να είναι σοβαρά.

2η νοσοκόμα: Ερχόμαστε να τον περιποιηθούμε. (Τον περιποιούνται)

3η νοσοκόμα: Ευτυχώς δεν είναι βαθύ το τραύμα. Μα γιατί κλαις φαντάρε; Δεν κάνε να κλαίνε οι Έλληνες.

7ος φαντάρος: Δεν κλαίω για το τραύμα μου αδελφή. Κλαίω γιατί δεν θα μπορέσω να λάβω μέρος στην επόμενη επίθεση.

2η νοσοκόμα: Μη λυπάσαι γι’ αυτό λεβέντη. Θα γίνεις γρήγορα καλά και θα τους κυνηγήσεις τους ιταλούς μέχρι τη Ρώμη.

3η νοσοκόμα: Έτοιμος είναι.

1η νοσοκόμα: Να πάει στα μετόπισθεν. Να πάει μέχρι να γίνει εντελώς καλά.

7ος φαντάρος: Όχι, όχι, εδώ θα μείνω. Εσείς το είπατε πως δεν είμαι σοβαρά τραυματισμένος. Αύριο θα είμαι μια χαρά.
(Επιστρέφουν οι υπόλοιποι φαντάροι από την επίθεση).

Λοχίας: Αδελφή, τι συμβαίνει;

2η νοσοκόμα: Έχετε έναν τραυματία.

Λοχίας: Είναι σοβαρά;

2η νοσοκόμα: Ευτυχώς όχι. Σύντομα θα γίνει καλά.

1ος φαντάρος:  Λαγοί έγιναν οι ιταλοί.

2ος φαντάρος: Δεν βρίσκανε το δρόμο να φύγουν.

3ος φαντάρος: Πως πηδούσαν τους βράχους απ’ το φόβο τους... Χα χα χα...

4ος φαντάρος: Τρέξαν να πάρουν τα μαντάτα στο Μουσολίνι.

ΟΛΟΙ: (Τραγουδούν) Κορόιδο Μουσολίνι...

5ος φαντάρος: Κυρ λοχία, τι θα κάνουμε αν ξαναρχίσουν οι μακαρονάδες την επίθεση;

Λοχίας: Τι θα κάνουμε; Θα πολεμήσουμε.

6ος φαντάρος: Μα πως κυρ λοχία. Μας σώθηκαν τα πυρομαχικά.

Λοχίας: Τότε θα πολεμήσουμε με τη λόγχη. Με τις πέτρες. Με τα δόντια. Μα δε θα πάμε ούτε βήμα πίσω.

7ος φαντάρος: Ζήτω ο λοχίας μας.

ΟΛΟΙ: Ζήτωωωωωωω.
3ος φαντάρος: Ακούω βήματα. Ποιος να ‘ναι;

1η Ελληνοπούλα: Αδέλφια μας, σας χαιρετούμε. Σας φέρνουμε προμήθειες. Σας φέρνουμε πυρομαχικά.

2η Ελληνοπούλα: Εδώ υπάρχουν τρόφιμα. Εδώ κουβέρτες και σεντόνια μάλλινα.

3η Ελληνοπούλα: Εδώ κάλτσες και φανέλες μάλλινες. Μόνες μας τα φτιάξαμε. Με τα ίδια μας τα χέρια.

Λοχίας: παιδιά, σωθήκαμε.

7ος φαντάρος: Ας κοπιάσουν τώρα οι ιταλοί.

Λοχίας: Και δεν φοβηθήκατε να ανεβείτε ως εδώ πάνω; Ξέρετε τι κίνδυνο περάσατε;
2η Ελληνοπούλα: Και βέβαια ξέρουμε από τι κίνδυνο περάσαμε. Αλλά δεν φοβόμαστε εμείς. Τι Ελληνοπούλες είμαστε αν τρέμουμε για τη ζωή μας;

Λοχίας: Να μας ζήσετε αδελφούλες μας. Αλήθεια τι θα γινόμαστε χωρίς εσάς;

ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΑΝΤΑΡΟΙ: Να ζήσουν οι Ελληνοπούλες. Με τέτοιες Ελληνίδες, δε σκλαβώνεται η Πατρίδα μας η Ελλάδα.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΣ: Με τέτοιους φαντάρους, δε φοβόμαστε τους εχθρούς.

Αξιωματικός: (Καταφθάνει και ακούει τα τελευταία λόγια).
Να μου ζήσετε παιδιά μου. Δε σας το ‘λεγα εγώ; Το ισχυρότερο όπλο είναι η ψυχή.
Ζήτω η αθάνατη Ελληνική ψυχή.
Ζήτω η αθάνατη Ελλάδα μας.

Όλοι: Ζήτωωωωωωωωωωω.

ΤΕΛΟΣ






1 σχόλιο: